ಓ ಗುರುವೇ..

ಎದೆಶಿಥಿಲ ನಡೆಜಟಿಲ ಶ್ರುತಿಯೊಡೆದ ಬೆರಳು; ಸರಿದ ಬಾಗಿಲಿನಾಚೆ ಖಾಲಿ ನೆರಳು.
ಶರಣು ಬಂದರೂ ನೀವು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಕೊನೆಗೂ. ಕೈಚಾಚಿದಷ್ಟೂ ಕಪ್ಪುಹೊರಳು.
ಬೆಳಕು ಹರಿಯುವ ಮುನ್ನ ಕರೆದು ಕೂರಿಸಿ ನನ್ನ ಬೇಗುದಿಯ ಕಳೆದವರು ನೀವು.
ಮರೆಯಾದಿರೇಕೆ?

ದನಿಹಗುರ ಸ್ವರಪದರ ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಜತಿನೋಟ; ಅನವರತ ನೀಡಿದಿರಿ ರಾಗದೀಕ್ಷೆ
ರೂಕ್ಷನಗರವ ದಾಟಿ ತಲುಪಿದರೂ ದಕ್ಕಲಾರದೆ ಹೋಯ್ತು ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷೆ;
ಹದಗತ್ತಲಿನ ಹೊದಿಕೆ ಸರಿಸಿ ನಡೆದಿರಿ ನೀವು ನಿಮ್ಮದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ.
ಕರೆಯಾದಿರೇಕೆ?

ದಿನಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗಳ ಕ್ಷಣಗಳೆಣಿಸದ ಬದುಕು; ನಾದಬಿಂದುಗಳಾಚೆ ನಿಮ್ಮ ಗಮನ.
ಎದೆಗುದಿಯ ತಳಮಳವ ಕಳೆವ ಸಂತನ ಶಕ್ತಿ. ನಿಮ್ಮಡಿಗೆ ನನ್ನ ನಮನ.
ಬಿರುಗಳಿಗೆ ಸುಡುಮಳೆಗೆ ಪಕ್ಕಾಗದಂತೇನೆ ನೆರಳು ಕೊಟ್ಟಿರಿ ನೀವು
ಸ್ವರವಾದಿರೇಕೆ?

ಓ ಗುರುವೇ..
ನನ್ನೊಳಗೆ ನದಿಯಾದಿರೇಕೆ?

೭ ಫೆಬ್ರುವರಿ ೨೦೧೯

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

sixteen − fourteen =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.